Rozdział VIII

- Czyli Lexi grozi niebezpieczeństwo ? - usłyszałam nagle głos Stefana. Wampir stał oparty o ścianę i przyglądał mi się bacznie. 
- W pewnym sensie tak - odparłam wstając z kanapy - Póki nikt nie wie o tym, że jest wyjątkowa, wszystko jest w porządku. 
Stefan pokręcił z niedowierzaniem głową.
- Myślę, że powinieneś jej o tym powiedzieć - stwierdziłam i ruszyłam w stronę drzwi.
- Gdzie idziesz ? - zapytał nagle Damon, materializując się przede mną. 
- Muszę się przejść - oznajmiłam - 
- Elena, czekaj - Damon złapał mnie za rękę. Od razu po moim ciele rozeszło się przyjemne ciepło.
- Pomogę ci. Tylko proszę cię, wiedz, że z bratem nie mam dobrych relacji. Ale mimo wszystko, chcę aby nie cierpiał, a on nie wie co robić w związku z tym co usłyszał o Lexi. Proszę, pomóż mu, nakieruj go, powiedz co ma zrobić - odrzekł błagalnie.
- Dobrze - westchnęłam - Przejdziesz się ze mną ? 

* * * 

Zbliżał się już wieczór, ale park ział pustkami. Liście szurały nam pod stopami, a wiatr nagle ucichł. 

- Dziękuję, że zaoferowałeś mi swoją pomoc - odparłam cicho, idąc ramię w ramię z Damonem przez park. Szliśmy tak blisko siebie, że czasami gdy stawiałam następny krok, moje ramię dotykało jego. Wampir był ubrany jak zawsze w skórzaną kurtkę, niezależnie od pogody, wyglądał zabójczo. 

- Nie ma za co - odpowiedział i po raz kolejny poraził mnie magnetyzm jego oczu. 

- Mystic Falls nic się nie zmieniło. Pamiętam jak kochałam tu spędzać czas, imprezować, spotykać się z przyjaciółmi... - urwałam - A potem wszystko zniknęło.

- Tęsknisz za tym - ni oznajmił ni zapytał.

- Tak... Chciałabym, żeby wszystko było jak dawniej, kiedy nie miałam żadnych zmartwień, kiedy ... - urwałam, nie mogłam wypowiedzieć kolejnego słowa. To miejsce, to miasto, wszystko przywoływało wspomnienia, o których chciałam zapomnieć - Przed śmiercią byłam tu z mamą u jej umierającej przyjaciółki.

- Twoja mama też była wampirem ? - spytał,siadając na ławce obok. 

Tym pytaniem zbił mnie z tropu. Powiedzieć prawdę ? Czy skłamać ? Ufałam mu. Ale ...

- Nie. Była czarownicą - odpowiedziałam hardo, siadając obok niego. 

Damon zmarszczył brwi i zamyślił się. 

Przymknęłam oczy, wsłuchując się w szum wiatru. I wszystko wróciło... 

***

- Mamo ! - krzyknęłam wbiegając do ciemnego pomieszczenia, w którym jedynym źródłem światła, były świece.

- Mamo, proszę nie ! - krzyknęłam i uklęknęłam przy łóżku, na którym leżała Isobel. Połykałam łzy, a moje ciało zaniosło się niekontrolowanymi spazmami płaczu. 

- Eleno - wychrypiała kobieta - Kochanie nie płacz.

- Mamo, co on ci zrobił ? - spytałam drżącym głosem, patrząc na zaschniętą krew na jej sukience. 

- Nic, kochanie. Nic - szepnęła i zamknęła oczy.

- Nie ! Mamo, słyszysz ? Otwórz oczy ! Mamo ! - krzyknęłam przez płacz, a po chwili poczułam jak czyjeś ręce, odciągają mnie od matki. 

- Panienko Eleno, proszę się uspo... - zaczęła Julie, służąca. 

- Nie ! Puść mnie ! - wyrwałam się i ponownie podbiegłam do łóżka matki. 

Kobieta otworzyła na chwilę oczy, ale było widać, że zbliża się koniec.

- Julie, zostaw nas na chwilę - wyszeptała słabo i zwróciła się do mnie - Eleno, musisz być silna. Jesteś wyjątkowa kochanie. 

Uniosła ostatkami sił rękę i podniosła ze stolika obok naszyjnik. Był on srebrny, z skomplikowanym wzorkiem i jakimś czerwonym kamieniem, chyba cyrkonią. 

- Będzie cię chronił. Noś go zawsze przy sobie kochanie. Jesteś wyjątkowa - powiedziała i zakaszlała mocno. - Kocham cię Eleno. 

- Też cię kocham mamo - wyszeptałam, a słone łzy płynęły mi po policzkach - Proszę nie zostawiaj mnie. 

Kobieta zamknęła oczy. Jej klatka piersiowa uniosła się jeszcze parę razy a potem opadła.

- Odeszła Eleno - powiedział głos stojący za mną.

Po chwili Julie zamknęła mnie w mocnym uścisku.

- Ciii - próbowała ukoić moje łkanie, po stracie matki.

Ale tego się nie zapomina. Ból zawsze zostaje. Wspomnienia. Kocham cię mamo. 

*** 

Odruchowo dotknęłam opuszkami palców naszyjnika. 

- Elena ? - powiedział Damon pochylając się w moją stronę - Co się stało ? 

Widocznie musiał zauważyć łzy czające się w kącikach moich oczu i zamyślone spojrzenie.

- Nic - odparłam szybko i wstałam z ławki.

Wampir rzucił mi zagadkowe spojrzenie i wstał, stając obok mnie.

Spojrzał mi prosto w oczy, a to spojrzenie zdawało się obnażać mnie ze wszystkich moich tajemnic. 

Wzięłam głęboki oddech i spuściłam wzrok. 

- Wracamy czy będziemy stać tu i marznąć ? - powiedziałam siląc się na swobodny ton.

- Wracamy - odpowiedział pewnie Damon i ruszył przed siebie.

Wypuściłam szybko powietrze z ust i ruszyłam za nim.

Za dużo wydarzeń jak na jeden dzień. 

***

Krótkie, nudne i długo czekaliście.... Wybaczycie ? :C

Ostatnio utraciłam wenę, jestem chora, uczę się wciąż i tak to wygląda.

Przepraszam, mam nadzieję, że ktoś jeszcze czyta te moje wypociny :P