Rozdział II

- Długo jeszcze ? – westchnęłam, patrząc jak Caroline powoli nawija moje kosmyki włosów na lokówkę.

- Nie marudź tylko siedź spokojnie – odparła – Już prawie gotowe.

Ze znudzeniem patrzyłam jeszcze 5 minut jak na mojej głowie tworzą się loki, a raczej lekko falowane loki. Gdy Caroline oznajmiła że skończyła, musiałam jej przyznać, że efekt końcowy był powalający. W lustrze widziałam wysoką, szczupłą brunetkę, z długimi włosami układającymi się w fale. Miałam już zrobiony delikatny makijaż, więc pozostawała tylko kwestia jak się ubrać. Bonnie siedziała już gotowa, zawzięcie z kimś sms-ując.

- Co powiesz na to ? – zapytała pokazując mi czerwoną sukienkę, z lekko rozkloszowanym dołem.

- Nie będzie zbyt obcisła ? – spytałam niepewna co do wyboru tej sukienki.

Caroline prychnęła.

- Pokaże twoje atuty. Masz co pokazywać, więc to pokazuj. Masz wkładaj – odparła zniecierpliwiona i rzuciła mi futerał z sukienką w środku.

Poszłam do łazienki, aby się w nią przebrać. Miałam trochę trudności z zapięciem z tyłu, ale ostatecznie dałam sobie radę. Caroline dała mi też wysokie srebrne szpilki, które miały może z 10 cm. Westchnęłam i z miną męczennicy nałożyłam buty. Lekko się zachwiałam, ale w porę podparłam się o szafkę.

- Caroline, jesteś martwa – mruknęłam cicho. W tej chwili popełniłam błąd, bo widocznie moja przyjaciółka dzięki wyczulonym zmysłom wszystko słyszała.

- Już od 5-ciu lat kochana ! – odkrzyknęła wesoło.

Przewróciłam tylko oczami i weszłam do sypialni, gdzie czekały na mnie moje przyjaciółki.

- Elena, wyglądasz cudownie – wykrzyknęła Bonnie odrywając wzrok od ekranu komórki.

- I dzięki komu ? – uśmiechnęła się Caroline i wskazała rękoma na siebie.

Nic nie powiedziałam tylko uścisnęłam Caroline i Bonnie i podniosłam moją torebkę z szafki.

- Gotowe ? – zapytała Caro.

- Gotowe – odpowiedziałyśmy chórem i biorąc się pod ręce, wyszłyśmy z domu.

* * *

Muzyka dudni w uszach. Reflektory migają po lokalu. Na scenie gra jakiś zespół, krzyki fanów sprzed sceny. Przyjaciele. Pary. Niektórzy rozmawiają, niektórzy piją a jeszcze inni tańczą. Tutaj trwa nocne życie.

- Wow – wyszeptałam. Tylko tyle zdążyłam z siebie wydusić bo Caroline pociągnęła mnie i Bonnie w stronę barowych stolików.

Dzisiaj w Grillu panowało poruszenie z powodu występu zespołu. Przybyło tu dużo ludzi, na parkiecie brakowało miejsc, a przy barze panował ruch, barmani realizowali zamówienie na drinki, przekąski.

- 3 razy whisky – powiedziała do barmana Caroline, posyłając mu promienny uśmiech. Biedny chłopak, nie wiedział gdzie podziać oczy i prawdopodobnie nawet jak się nazywa. To byłoby tyle w temacie uroku wampirzyc.

Nagle poczułam mocne dźgnięcie w bok. To Caro próbowała w ten sposób zwrócić moją uwagę.

- Pacz – szepnęła i wskazała palcem na chłopaka siedzącego 2 krzesła obok. Może i był przystojny, ale miał jedną wadę – gustuję w brunetach i szatynach, a on był blondynem. Przyjaciółka widząc moje znudzenie, pokręciła głową.

- Elena nie możesz być wiecznie singielką. Czas się ustatkować. Będziesz sama przez kolejne 100 lat ? – odparła naburmuszona i sama podeszła do wskazanego mi wcześniej chłopaka.

- Nie przejmuj się nią. Care lubi się bawić w swatkę – pocieszyła mnie Bonnie i podsunęła mi drinka.

Wzięłam szklankę do ręki i upiłam łyk whisky. Dawno tego nie piłam, ale nadal smakowało nieźle.

- Chodźmy na parkiet – zaproponowała Bonnie, łapiąc mnie za rękę.

Poszłyśmy na środek parkietu, szukając miejsca, co było trudne bo dzisiaj panował straszny tłok. Ostatecznie znalazłam miejsce do tańca i dałam się porwać muzyce. Członek zespołu oznajmił przez mikrofon, że zgasną światła i można będzie potańczyć z nieznanym partnerem. Modliłam się, żeby nikt mnie nie porwał do tańca ale nadaremnie. W pewnej chwili poczułam czyjeś ręce na swoich biodrach. Już miałam odwrócić się i zaatakować mojego napastnika, kto wie może to jakiś zboczeniec.

- Witaj Katherine. Może wyjaśnisz mi jakim cudem żyjesz ? – mruknął męski głos tuż nad moim uchem. Nieznajomy przyciągnął mnie do siebie od tyłu i zaczął całować mnie po szyi. Postanowiłam interweniować. Szybko się odwróciłam.

- Kim jesteś ? – syknęłam, gotowa w razie czego atakować.

- Katherine kotku, masz taką słabą pamięć ? – odparł pociągający głos i nieznajomy pogłaskał mnie po policzku. Szybko złapałam jego rękę i odciągnęłam od mojej twarzy.

- Nie jestem Katherine ! – warknęłam. Dopiero teraz zdążyłam zauważyć twarz mojego oprawcy. Dzięki mojemu wyostrzonemu wzrokowi, ciemność nie stanowiła dla mnie najmniejszego problemu.

Był to mężczyzna, bardzo przystojny mężczyzna. Był wyższy ode mnie, miał czarne włosy i hipnotyzująco niebieskie oczy. Trudno zaprzeczyć, był wyjątkowej urody. Ubrany był na czarno, od stóp do głów. Zachodziłam w głowę kim może być ten typ, gdy ponownie odezwał się, tym razem z zakłopotaniem.

- Hmm, przepraszam musiałem cię z kimś pomylić – powiedział, a w jego głosie słyszałam nutkę zaniepokojenia. Szybko ją zamaskował i na jego twarzy zagościł szelmowski uśmiech – Jestem Damon. Damon Salvatore. A piękna dziewczyna stojąca przede mną to …

- Elena Gilbert – odparłam i odwzajemniłam uśmiech. Nie byłam dobra w nawiązywaniu kontaktów z mężczyznami, może głównie dlatego, że Caroline zniechęciła mnie do tego przez ciągłą zabawę w swatkę.

- A więc Eleno, mógłbym postawić ci drinka w zamian za tą niefortunną pomyłkę ? – zaproponował cichym, aczkolwiek uwodzicielskim głosem. Nie musiał przekrzykiwać muzyki, świetnie go słyszałam i najwidoczniej on mnie także.

- Skoro nalegasz – uśmiechnęłam się i poszłam za Damonem do baru. Lekko się odwróciłam i ujrzałam moje przyjaciółki bawiące się w tłumie tańczących ludzi. Bonnie tańczyła z jakimś chłopakiem, po chwili zastanowienia poznałam go- to Luka kolega, który chodzi z nami na biologię. Caroline także tańczyła, a raczej adorowała owego blondyna z którym chciała mnie zeswatać. Uśmiechnęłam się widząc szczęśliwe dziewczyny.

- Więc Damonie mieszkasz tutaj ? – zapytałam odwracając się w jego stronę. Barmar postawił przed nami szklanki alkoholu, sądząc po zapachu to był chyba Bourbon.

- Teoretycznie nie, jestem z Mystic Falls, przyjechałem tutaj, aby się zabawić, oderwać od rzeczywistości. A ty ?  – odparł z uśmiechem. W pewnym momentach mnie onieśmielał, dziękowałam w myślach, że nigdy nie miałam skłonności do mocnego rumienienia się.

- Urodziłam się w Bułgarii, ale mieszkam tu, w Nowym Yorku na stałe. Uczysz się ? – zapytałam. Chciałam dowiedzieć się jak najwięcej o moim tajemniczym koledze.

- Nie. Rzuciłem szkołę – powiedział z lekkim rozdrażnieniem. Chciałam jeszcze z nim porozmawiać, ale do stolika gdzie siedzieliśmy podbiegła Caroline. Pociągnęła mnie za rękę w stronę parkietu, zupełnie nie zauważając mojego towarzysza.  Zdążyłam rzucić Damonowi przepraszające spojrzenie i dałam się prowadzić mojej przyjaciółce. Tańczyłyśmy we trójkę obok siebie, ja, Caro i Bonnie. Nie wiem ile to trwało, ale zanim się zorientowałam Damona w Grillu już nie było. Westchnęłam z rezygnacją, naprawdę dobrze mi się z nim rozmawiało. Nawet nie wiem gdzie mieszka, nie znam jego telefonu, nic. Pół godziny przed zamknięciem lokalu wyszłyśmy z Grilla. Caroline opowiadała przez całą drogę o tym jaki wspaniały jest Chris – jej nowy kolega blondyn. Próbowałam słuchać rewelacji Care, ale myślami byłam gdzie indziej. Damon był… tajemniczy ? Intrygujący? Gdy głos mojej przyjaciółki ucichł, wyrwałam się z zamyślenia.

- A ty Eleno, poznałaś kogoś nowego ? – zapytała ciekawie Bonnie.

- Nie – skłamałam i pożegnałam się z dziewczynami. Ruszyłam w stronę domu cały czas myśląc do czarnowłosym mężczyźnie. Czy kiedykolwiek go jeszcze zobaczę ? 

______________________________________

Taki trochę krótki :( Jutro wyjeżdżam, na tydzień więc nie będzie nowego rozdziału. Może napiszę coś jeszcze przed końcem sierpnia. Jak na razie.. Do zobaczenia :* 

* za wszelkie błędy interpunkcyjne, ortograficzne, z góry przepraszam ! *